روز عاشورا امسال برای ما عاشورایی تر شد .

صبح عاشورا وقتی ما داشتیم در مورد اینکه من و یزدان خونه نمونیم بحث می کردیم ، چون من اصلا

حوصله نداشتم از خونه برم بیرون و علیرضا می خواست بره مسجدشون طبق معمول هر سال و

می گفت اگه نمی خوای بری پیش مامان اینا پس منم نمی رم و می مونم پیشتون .

عمو بهروز تکلیفمون رو روشن کرد .

ساعت نه و نیم صبح مامانم زنگ زد و گفت که عمو تصادف کرده ،

جا خوردم و پرسیدم کی ؟ چیزیش شده ؟

فکر می کردم نهایتا دچار شکستگی شده باشه

اما متاسفانه مامانم گفت که فوت شده . باورم نمی شد ، حتما اشتباه شنیده بودم

حتما اشتباه شده و زنده است .

گریه می کردم و می گفتم دروغ می گن نمرده .دروغ می گن نمرده .

اما متاسفانه اشتباه نشده بود و عموی نازنین و دوست داشتنی من فوت شده بود .

آخه چطور ممکنه ؟ هنوزم باورم نمیشه ، یعنی من دیگه عمو رو نمی بینم ؟

دیگه محبتش رو نخواهم داشت ؟

دیگه صدای قشنگشو نمی شنوم ، صدای خنده های همیشگیش چی ؟

خدایا چقدر دنیا می تونه ظالم باشه ؟

عمو بهروز عزیزترین فامیل من بود ، منو خیلی دوست داشت ،

همه می دونستن که چقدر به من محبت داره

چرا باید به این زودی از دنیا بره

حتی عمرش قد نداد که عروسی یکی از بچه هاشو ببینه .

آخه چرا خدا جونم ، کاش منم از حکمتت با خبر بودم تا تحملش راحت تر بشه .

دیدن گریه و شیون همسرت و بچه هات بیشتر دلمون رو آزرده می کرد.

پریسات نوجوونه و براش سخته بدون پدر این دوران رو بگذرونه ،

کی دعای خیر برای سارات بگه و روونه خونه بختش کنه . جای پدر عروس خیلی خالیه عمو .خیلی

بابا برای دختر یعنی قهرمان ،

یعنی پشت و پناه ، یعنی قوت قلب

اونم بابایی مثله شما که اونقدر مهربون بودی و مدام قربون صدقه شون می رفتی .

عموی قشنگم چجوری غم دوریت رو تحمل کنیم ، دلم برات تنگ شده

کاش اونقدر خوش رو و مهربون نبودی ،

کاش زود بزود به ما سر نمی زدی که حالا نبودت اینقدر احساس بشه .

اگه قبل از تدفین روی ماهتو نمی دیدم دلم آروم نمیشد

چقدر آروم و راحت خوابیده بودی .

امام حسین پشت و پناهت باشه ، خوابت تعبیر شد و روز عاشورا رفتی .

از خدا می خوام که بیامرزدت و مورد رحمت لا یتناهیش واقع بشی .

از شما دوست عزیزی که این مطلب رو خوندی هم تقاضا می کنم فاتحه ای نثار روحش کنی .