خاطرات پسری




پسر من ، عزیز من

هدیه آسمونی من ، امید منی برای امیدوار بودن به زندگی

چقدر شیرینتر شدی و ما رو شاد می کنی

قبل از داشتن تو چقدر زندگیم بی روح بوده ، در واقع داشتم ادای زندگی کردن رو در میاوردم

این تعارف نیست ، عین واقعیته ، امیدوارم همیشه روح زندگی من باقی بمونی نور چشمم.

خاطرات سیزده ماهگی رو به طور خلاصه برات می نویسم .

چون الان اصلا حضور ذهن ندارم و فکرم پریشونه .

اگه الان بیدار بودی حتما حالم خوب بود و می تونستم بهتر بنویسم .

پیشرفت گفتاریت بیشتر بود تو این ماه . بیشتر علاقه نشون دادی برای راه رفتن

اصلا از کارت سر در نمیارم ، می تونی راه بری ، پاهات قوی و قرصه ، ولی دوست نداری.

منم عجله ای ندارم و اصلا دوست ندارم مداخلات بی خود داشته باشم.

تمرینت نمی دم ، چون عقیده دارم که زود راه رفتن و تلو تلو خوردن تو ابتدای راه احتمال داره

ایجاد مشکل کنه  در آینده دور برای ستون فقرات .

دیر شروع کن ولی خوب شروع کن .

کلا تا این لحظه شاید 5 ساعت تو روروئک گذاشتمت .

امیدوارم همیشه تنت سالم و قرص باشه و قوی بنیه باشی عزیز مامان

 




شنبه 11 آذر 1391 :: 02:19 ::  نويسنده : yazdaan

 

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید